شب عید

ایمشو از چشم ننه اوسنه چیک چیک مکنه

هموجوره که دره ماسته مون خیک مکنه

عکس اوستا رجب بنا آقام روتاقچیه

بغلش ساعت ماتم زده تیک تیک مکنه

ننه از غصه مگه آمنه ناخون مجوه

باد مییه رد مره و پینجره جیک جیک مکنه

مو که یو یو مخرم آقام که عیدیمه بده

آمنه هف سالشه هوست ماتیک مکنه

مصطفی توب ندره یک ساله حرفش همییه

مرتضی یک دو روزه پیله به ما ژیک مکنه

فردا واز اول صب صغرا مییه رو پوشت بوم

او مگه به خاطر مو خودشه شیک مکنه

یکنفر در مزنه یعنه کییه آقام که نیست

یک عالم غصه مییه قلبمه تریک مکنه

میتی بنا مدوه دادمزنه : یالا بی بی

بعدشم صحبته از زخم و کیلینیک مکنه

آقام از ساختمون حج رجب افتاده بته

پوشت پلکم الکی واز دره زیک زیک مکنه

مییون رادیو گوینده مگه : ساعت ماره

به سال هزار و چارصد دره نیزدیک مکنه

ای خدا ماژیک و ماتیک یویو توپ

اشک وامونده دره چشممه تحریک مکنه

ننه دسپیچه مره کفش و چدر ور مدره

توپ پورگل مثلا چار دفه شلیک مکنه

عید ایمسال مییه و گلدونا گل در میارن

ایمشو از چشم ننه اوسنه چیک چیک مکنه

عشق پیری

دوندونام رخته به عشق تو همش

نه یکی و نه دوتا ،یک عالمش

هی مگن اسمال عاشق ،نمگن

خوب یره دختره یم اوره مخش

هم فقط جهازشه درس کنن

هی بگن ای سرویسش ای قابلمش

هی همش نیش بزنن،بزم بگن:

پسره شلخته و لنگ و لمش

خوب مو لنگم مدنم ،چکار کنم ؟

چی گله رخته به سرتا سالمش ؟

یکنفر نگفته شاعریش خوبه

یا مسلطه توی مکالمش

هک الاهم بزنه به پوشتشا

حضرت علی به حق فاطمش

حالایم گفتی که زشته نوموخام

بعد ای که دوندونام رخته همش

خوب برو خدا تقاصته بده

مو مدم همینجه عشقه خاتمش

پدرم روزت مبارک

روز پدر مییام کنار خاکت

سورمه چشمام میکنم صفاتو

مثل همیشه میبوسی چشامو

مثل همیشه می بوسم چشاتو

بیس ساله رفتی اما تا قیامت

برام بزرگ و خوب و آشنایی

هنوز شبیه اون قدیم ندیما

بازم خودت سنگ صبور مایی

روز پدر میرسه و دوباره

لبهای خندون تو دیدن داره

صدات تو گوش واژها میپیچه

حرفای خوب تو شنیدن داره

دستای با شکوه و پینه بستت

همیشه توی خاطرم میمونه

دستایی که شکسته و غریبه

دستایی که بزرگو مهربونه

حالا دیگه من پدرم ، کودکم

پدر براش یه حس آشنایه

اگه کسی از تو بپرسه میگه

بابا بزرگ من پیش خدایه

روز پدر مییام کنار خاکت

سورمه چشما م میکنم صفاتو

مثل همیشه میشینی کنارم

مثل همیشه می بوسم چشاتو

چند دو بیتی ایضا تقدیم به همان عشق بی انتهای روئیاها

تمام جنسته جور آفریدن

لب و چشمتره از نور آفریدن

برای کوشتن اسمال زوبونته

فقط از جنس ساطور آفریدن

......

هزار و یک دفه بابات درم کرد

برارت زخمگیر خنجرم کرد

هزار و یک دفه گفتم ولش کن

ولی واز چشم شیطونت خرم کرد

......

شنیدم گفتی که اسمال ضعیفه

دماغ و ناخون و رختش کثیفه

حموم رفتم لباس نو خیریدم

وخه صغرا بییا اوضا ریدیفه

......

درخت آلو و اخکک قطاره

گل از گل مشکفه فصل بهاره

تو هم با ما اگر یک دم بیشینی

بساط لیلی و مجنون تییاره

تسلیت

اندوهم را نمیتوانم پنهان کنم . دیروز بدن مهندس اکرامی فر فرزند برومند دوست عزیز شاعرم دکتر محمود را در خواجه ربیع در حالی به خاک سپردیم که او تازه بازنشستگی را گرفته و برای ادامه فعالیت به تهران رفته . دیروز خیلی دلتنگ محمود شدم . از دیروز دلم گرفته و نمیدانم چه موقع حال شعر گفتن را خواهم یافت . بیشتر اندوهگین شدم که شنیدم سد چالیدره طرقبه جانش را گرفته . این روزها بد جوری قربانی می گیرد . خدا بخیر کند و بعد از این برای محمود عزیز جزشادی نبینم .

سوزک

همیشه با عشوه هات دل موره خون میکینی

رد میری حال نیمیدی اسماله داغون میکینی

بری سوزک مو خفتی طلامه میزری

به خودت چوری پلاستیکی دلنگون میکینی

میشینم تا رد بیری وختکه پرهبت مییه

با چدر سیا همش خورشیده پنهون میکینی

مو مییام رو پوشت بوم تا تو بییی نگات کنم

تو بری در امدن عشوه فراوون میکینی

توی ایوون که مییی فقط تو تیر رس مویی

نمدنم چکار مره هوست ریحون میکینی

نمگن تو شیطونی ،شیطون بیچاره کییه؟

تو فقط اراده کن شیطونه پالون میکینی

چند وقت است که به دلیل درگیری های مزخرف روزمره فرصت نشده برم جلسه روزهای سه شنبه استاد قهرمان میخوام هرطور شده فردا رو دیگه از دست ندم . اگه زنده باشم . اگه رویداد تازه ای رخ نده ....به هر حال فرصت خوبییه که شعری رو که به استاد تقدیم کردم یاد داشت کنم .

ایشتو میشه ؟از چشم تو افتو مزنه سر

افتو که مگم خوردویه ،یک عنجه اوورتر

هر وخ غزل تازییه گفتی . همه گفتن :

شیخ اجل تربتیا رفته به منبر

گیجن همه بلبلا از شعر تو استاد

چه چه مزنه حتی به روی شخه کفتر

از شعر تو موسی کو تقی وا مره ذوقش

شاعر مره کلپوره سر مست و معطر

از شعر تو اخکوک مرسه روشخه مقبول

چه چه مزنه بلبل مون باغ کلنتر

با شعر تو عشق مو و صغرا موخوره جوش

عاشق مره تازه سر پیری حج علصغر

هر روز مخنه شعر توره از دم دالون

وخته که مییه رد مره از مون کوچه زیور

اسم موره یادش مره صغرا ولی کرده

کل غزلای توره با حوصله از بر

مون محضر اگه شعر توره بینویسه عاقد

اشتی مکنن با غزل تو زن و شوهر

شاید تو خودت بی خبری اما موخوندن

شعر توره مون باغای سرسبز نقندر

شعر تو ایقد داغه که هردم تو زمستون

یخ او مره و او موجوشه مون سماور

شعر تو مسلمون مکنه اجنبیاره

هر لحظه دره کم مره جمعیت کافر

اقذر مگم از وصف تو ایمشو سر چیشمه

تا بلکه بقله بیریزه او روی دفتر

بسته دیگه استا ندره حوصله اسمال

یکهو میبینی در مره از کوره برادر

یک بیت غزل خیله مچسبه به دل مو

فرصت بده تا جلده بگم بیت ره از سر

هر وخ غزل تازییه گفتی همه گفتن

شیخ اجل تربتییا رفته به منبر